Punktem wyjścia tych rozważań było dostrzeżenie praktyk artystycznych, które z różnych obrazów kompilują, dekomponują i negują dotychczasowe teorie performatywności (głównie te zajmujące się działalnością artystyczną). Badania nad performatywnością oscylują wokół dwóch osi, które zdają się odnawiać paradygmaty sztuki awangardowej - esen-cjalistyczny i pragmatyczny. Istotą teorii performatywności okazuje się bowiem albo „ obecność, albo „ zmiana (społeczna). Jeden z najbardziej żywych nurtów praktyki performansu zdaje się jednak iść w kierunku odmiennym, którego nie da się opisać za pomocą dotychczas stosowanych kategorii. Praktyka porażki: próby performatywności negatywnej
