" Kilkadziesiąt lapidarnych, esencjonalnych tekstów krąży głównie wokół problematyki cierpienia, którego absurdowi można przeciwstawić się tylko poprzez głębokie zaangażowanie w sprawy ludzkie. Wiersze wypełniające ten zbiór, piękne w swym skupieniu, dalekie od bezpośredniego nazywania wzruszeń, są zapisem tego, co poeta – kapelan szpitala widzi, czego dotyka, co słyszy, czego doświadcza w kontakcie z chorymi. Nie powstałyby przecież, gdyby nie cenna umiejętność wsłuchiwania się w sprawy drugiego człowieka. Czytając pomieszczone tu, przesycone głębokim humanizmem teksty, można odnieść wrażenie, że są montażem głosów, doświadczeń, wrażeń, prawdziwą sumą cierpienia, zapisem jakiejś transgresji, dramatyczną, ale powściągliwie wyrażoną obserwacją poety, który łączy własne doświadczenia z doświadczeniami tych, którym w odchodzeniu niezawodnie towarzyszy. (...) Te wiersze to, podobnie jak ilustracje tomiku, obrazy naszkicowane kilkoma kreskami, domagające się dopowiedzenia w indywidualnym czytelniczym ukonkretnieniu. Jeśli pozostajemy z dojmującym poczuciem braku odpowiedzi, to znak, że pewne kwestie pozostaną na zawsze nierozstrzygnięte." z recenzji Barbary Anny Dominiak
