Książka podejmuje refleksję nad dialektyką pamięci i zapominania, ukazując jej znaczenie dla kształtowania tożsamości jednostkowej i zbiorowej oraz dla literackich obrazów „ ja”. Autor, rezygnując z ambicji syntezy, proponuje szkołę uważnego, bliskiego czytania, wyróżniającą się filologiczną precyzją, erudycją i otwarciem na różnorodne konteksty humanistyki. Jego interpretacje odsłaniają nowe, nieoczywiste sensy dobrze znanych tekstów, a zarazem ujawniają autentyczną pasję lektury i myślenia o literaturze.
