Książka to zbiór doświadczeń Janiny Ludawskiej, szwedzkiej i polskiej wolontariuszki, która przez 17 lat wspierała osoby żyjące z HIV – towarzyszyła im w szpitalach, odwiedzała w domach, dyżurowała w Domu Gościnnym, spotykała się z nimi w ośrodkach readaptacyjnych i więzieniach. Przez te wszystkie lata zajmowała się również profilaktyką HIV, organizowała spotkania dla studentów, młodzieży, pracowników i pracodawców, przybliżała ludziom problematykę HIV/AIDS, szerzyła idee wolontariatu i – nieodłącznie związanej z HIV – akceptacji dla różnorodności. Mimo że Z doświadczeń wolontariuszki nie miały być historią HIV i AIDS, ale osobistymi doświadczeniami, to jednak dowiadujemy się z nich, jakie były początki HIV w Szwecji i w Polsce, ile wysiłku i pracy włożyli pionierzy wsparcia, edukacji i profilaktyki, aby HIV znormalniał, aby osoby zakażone przestały być traktowane jak obcy, aby zajmowanie się HIV nie polegało na izolowaniu ludzi zakażonych lub na straszeniu wizją strzykawek z zakażoną krwią. O HIV trzeba mówić stale, korzystając z wiedzy, nauki, doświadczeń. Bo milczenie o HIV jest dla wielu równoznaczne ze śmiercią. Bo każdy miesiąc ciszy to powrót do przeszłości, to przywołanie starych lęków.
