Książka obala mity o przedrozbiorowej Rzeczypospolitej. Demaskuje fałsz dotyczący ustroju państwa oraz szlachty polskiej, która, zdaniem autora, miała przywileje podobne do praw i wolności obywateli Polski po 1989 r. Młode spojrzenie na historię opisane lekkim piórem zdecydowanie różni się od poglądów innych historyków, co sprawia, że publikacja skłania do refleksji nad postrzeganiem Sarmatów i nas samych - Polaków w XXI wieku. „[…] w postrzeganiu historii Polski przedrozbiorowej posługujemy się pewnymi utartymi schematami. Patrzymy na Rzeczpospolitą przez pryzmat rozbiorów, co rodzi przekonanie o nieuchronności upadku tamtego państwa, w którym wszystko i wszyscy prowadzili do smutnego finału. Dlatego w szlachcie widzimy egoistów i awanturników, w przywilejach i wolnościach – swawolę i prywatę, w królu – wyraziciela racji stanu, ale – niestety ‒ bez dostatecznie silnej władzy, w prawie – bezprawie, w sarmatyzmie – ideologię chwalącą ksenofobię i obskurantyzm, wreszcie w Rzeczypospolitej – zacofane państwo, które ze swoimi oczywistymi wadami musiało upaść”.
