Ucho nie ma powieki. Dźwiękowe sceny pierwotne

Dźwięki i rozkwitająca wokół nich foniczna sfera jak nic innego opisują historię naszych wrażliwości, ciał i percepcji. Słuchanie, słyszenie, milczenie i cisza, hałas i szumy, ekspresja i życie w dźwiękach to nie tylko historia muzyki, lecz także złożona, powikłana jak przygodne egzystencje historia naszych uszu. Dawne hasło, powtarzane do dzisiaj, „ ucho niema powieki" definiuje także współczesność. Oznacza to, że dźwięki odsłaniają całą jej ambiwalencję: są uobecnieniem rozkoszy oraz świadectwem nieznośnego lęku i bólu, łączą zwierzę z człowiekiem, wsobną świadomość z obiektywnymi prawami matematyki i fizyki, historyczne archiwum muzycznych praktyk ze zmiennymi działaniami dźwiękowego współistnienia, jednostkowość z radykalną politycznością. Samotności dźwięków towarzyszy trudno uchwytne, ale niesamowite i dojmujące poczucie współudziału w audiosferze. Wszyscy możemy się spotkać w rozmaitych światach akustycznych, nikt nie jest wykluczony, to one bowiem tworzą sceny miłości i emancypacji. O tych właśnie scenach opowiada ta książka. Jakub Momro (ur. l 979) - profesor na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, filozof, literaturoznawca, eseista i tłumacz dzieł takich autorów jak Jacques Derrida, Philippe Lacoue-Labarthe, Jean-Luc Nancy, Julia Kristeva, Roland Barthes i Peter Szendy. Opublikował monografię o Samuelu Becketcie Literatura świadomości. Samuel Beckett – podmiot – negatywność (Universitas, 2010, seria „ Horyzonty Nowoczesności";