Max Horkheimer (1895-1973) jest filozofem, który w szczególny sposób przyczynił się do pogłębienia samowiedzy człowieka współczesnego. Wnikliwy badacz dziejów uspołecznienia, uwrażliwiony na wszelkie przejawy represji, dyskryminacji i upośledzenia, w swych studiach historiozoficznych koncentruje się na analizie totalitaryzmu. Interesują go zarówno odwołująca się do dalszej i bliższej przeszłości genealogia totalitaryzmu, jak i trendy rozwojowe nowoczesnej formy życia społecznego niosące ze sobą groźbę totalnej recydywy. Ukazując blaski cywilizacyjno-kulturowego dziedzictwa Europy, ale i złowrogie cienie, do których zalicza przede wszystkim tendencję autodestrukcyjną, Horkheimer okazuje się niestrudzonym obrońcą racjonalizmu, w którym upatruje najcenniejszą zdobycz oświecenia. Książka jest adresowana do szerokiego kręgu odbiorców: jako pierwsza polska monografia Horkheimera, prezentująca całokształt dorobku intelektualnego tego wybitnego historiozofa i filozofa społecznego, zainteresuje specjalistów; lecz jasny wywód oraz przejrzysty układ treści czynią z niej pasjonującą lekturę dla wszystkich zainteresowanych współczesną humanistyką.
