Następnego dnia rozpoczęły się walki miejskie i uliczne. Atakowały nas przeważające rosyjskie siły. Jako strzelec karabinu maszynowego broniłem się z okna parteru. " Ratsch-Bumm" lub pocisk pancerny uderzył dokładnie nade mną, na piętrze lub poddaszu. Instynkt podpowiadał mi, że w następnych paru sekundach kolejny strzał trafi we mnie. Porzuciłem MG i jednym skokiem wyskoczyłem przez okno na drugą stronę budynku. I rzeczywiście, zeskok i trafienie nastąpiły jednocześnie. Wylądowałem na stosie desek, wrzeszcząc wniebogłosy (...). Chwyciłem deskę i jednym ruchem wyciągnąłem 15-centymetrowy gwóźdź z podbicia prawej stopy. Po opatrzeniu pierwsze kroki sprawiały wprawdzie piekielny ból, jednak kiedy Rosjanie szturmem zdobywali pierwsze domy, ból nagle znikł (...). Z jednym karabinem i pancerfaustem, których w Poznaniu było pod dostatkiem, stanąłem do obrony jako samotny wojownik.
