Zdarzyło Ci się usłyszeć, że sztuczna inteligencja już dziś myśli jak człowiek? Że wystarczy więcej danych, większy model i trochę czasu, a powstanie AGI - maszyna zdolna rozumieć, tworzyć i decydować, przewyższająca nas niemal we wszystkim, co robimy? A może dotarła do Ciebie jeszcze bardziej niepokojąca opowieść: że na własnych oczach hodujemy zupełnie nowy gatunek - obcy, szybszy i doskonalszy od nas - który w najlepszym razie podporządkuje sobie ludzi, a w najgorszym doprowadzi do ich zagłady? Skoro AI teraz robi rzeczy, które jeszcze niedawno wydawały się niemożliwe, to co się stanie za pięć czy dziesięć lat? W eseju popularnonaukowym, poświęconym jednemu z najważniejszych sporów naszych czasów - o to, czym naprawdę jest inteligencja i czy da się ją odtworzyć w maszynie - autor prowadzi czytelników przez intelektualny labirynt, w którym spotykają się informatyka, filozofia umysłu, neurobiologia, psychologia rozwoju i zdrowy sceptycyzm wobec technologicznych obietnic. Od chińskiego pokoju i filozoficznych zombie, przez granice systemów formalnych i uczenia statystycznego, aż po poznanie ucieleśnione, emergencję, metapoznanie i zawodność benchmarków - ta książka pokazuje, że pytanie o AI nie dotyczy wyłącznie maszyn. Dotyczy przede wszystkim nas: tego, czym jest rozumienie, skąd się bierze sens i dlaczego sprawność w rozwiązywaniu zadań nie musi jeszcze oznaczać inteligencji. To nie jest pamflet przeciw technologii ani kolejna pochwała cyfrowej przyszłości. To rzecz dla tych, którzy nie chcą już bezrefleksyjnie powtarzać obietnic Doliny Krzemowej ani katastroficznych proroctw o końcu człowieka. Jeśli chcesz zrozumieć, czym AI naprawdę jest, a czym nie jest, i dlaczego pytanie o maszynową inteligencję okazuje się w gruncie rzeczy pytaniem o nas samych - wejdź w ten spór, zanim pozwolisz maszynom zdefiniować myślenie za Ciebie.
