Tajemne wiadomości z Koła Tybetańskich Mistrzów

Tom VII kolekcji literatury okultystycznej Ars Diavoli – Biblioteka Diabologiczna „ Tajemne wiadomości z Koła Tybetańskich Mistrzów” stanowi jedno z najbardziej intrygujących świadectw kontaktu zachodniego okultyzmu z ezoteryczną mądrością Wschodu. Jej autorem jest doktor Franz Hartmann (1838–1912) – lekarz, teozof, okultysta, bliski współpracownik H. P. Bławatskiej, a zarazem jeden z kluczowych uczestników epoki duchowego przebudzenia, jaka rozkwitła na przełomie XIX i XX wieku. Na kartach tej niezwykłej publikacji Hartmann przedstawia szereg listów i nauk, które otrzymał w tajemniczy sposób od adeptów Koła Tybetańskich Mistrzów podczas swojego pobytu w Adyar, w latach 1883–1884. Ich treść dotyczy najgłębszych aspektów duchowego rozwoju: struktury duszy, losów po śmierci, karmy, reinkarnacji, ewolucji duchowej ludzkości, jogi, związków między materią a duchem, a także istnienia niewidzialnych światów i istot zamieszkujących wyższe (lub niższe) wymiary. Pojawiają się tu wizje Shambali, opisy stanu Devachan i Avitchi, nauki o siedmiu pryncypach człowieka i wszechświata, a także mistyczne rozważania nad istotą Nirwany, znaczeniem snu, duchową anatomią ciała, inkarnacją oraz miejscem ludzkości w porządku kosmicznym. Całość oparta jest na fundamencie teozoficznym i stanowi naturalne uzupełnienie dzieł Heleny Bławatskiej, takich jak „ Tajemna doktryna” i „ Głos milczenia”. To także nieoceniony dokument epoki, w której Europa wsłuchiwała się w szept Wschodu, szukając prapoczątków i źródeł duchowej wiedzy – i być może odnajdując je w naukach płynących z pustkowi Tybetu. ✅ NAJWAŻNIEJSZE ZAGADNIENIA: Dążenie do wtajemniczenia. O postępie duchowym. Pojęcie czasu w materii i duchu. Co należy rozumieć pod nazwą „ ludzka monada”. Stan duszy po śmierci. Pożytek dobrych czynów w postępie duchowym. Co nazywamy „ jaźnią”. Nirwana. Yoga i Zabobon. Światło astralne i Aura. Oddziaływanie duchowe. Odpowiedzi na pytania. Stosunek płciowy pomiędzy ludźmi i duchami. Siedem zasad w Budowie Wszechświata. Siła życiowa (Thima) i siła wzrastania. Materia. Wieczność i tymczasowość. Budowniczowie Wszechświata. Działalność i spokój we wszechświecie. Nieśmiertelność. Nirwana i siedem pierwiastków. Avaloketiswara. Znaczenie „ pieczęci Salomona”. Kwadratura Koła. Słońce i planety. Devachan i Avitchi. Odpowiedzi na zapytania tyczące się różnych stanów po śmierci. Niebo, Piekło i Reinkarnacja. Wspomnienia poprzednich form istnienia i Nirwana. Istoty nieludzkie (Elementalwesen). Lokas (ziemskie, niebieskie i piekielne strefy). Devachan (świat niebieski). Dusza zwierzęca i niebiańska. Zmartwychwstanie w Devachanie. Mieszkańcy powierzchni astralnej. Dusze przywiązane do Ziemi i spirytyzm. Karma. Stan duszy po śmierci ciała. Ewolucja ludzkości na planetach. ✅ NOTKA O AUTORZE: Franz Hartmann (1838–1912) był niemieckim lekarzem, teozofem, astrologiem, okultystą i autorem licznych prac ezoterycznych. Blisko współpracował z Heleną Pietrowną Bławatską w siedzibie Theosophical Society w Adyarze, a po powrocie do Niemiec założył Niemieckie Towarzystwo Teozoficzne i redagował czasopisma „ Lotusblüthen” oraz „ Neue Lotusblüten”. Był autorem wpływowych dzieł poświęconych teozofii, mistyce i okultystycznemu dziedzictwu Zachodu, w tym biografii Paracelsusa i Jakobiego Böhmego. W późniejszym okresie zaangażował się w środowisko ariosoficzne, nawiązując kontakt z Guido von Listem, którego pozyskał dla idei teozoficznych i wspierał jako członek Guido-von-List-Gesellschaft. Franz Hartmann jasno wskazywał na silne podobieństwa między ideami Heleny Bławatskiej a rasową doktryną Guida von Lista, uznając ją za logiczny i naturalny rozwój teozoficznej kosmologii. Oba ruchy – teozofia i ariosofia – sięgały do pojęć „ rasy aryjskiej”, cyklów kosmicznych i ukrytej mądrości, przy czym Hartmann doceniał listowską interpretację germanizmu jako logicznego uzupełnienia bławatskiej teorii korzennych ras.