Droga 1 Tak jak wczoraj, dziś też podróżowałam. Ciekawa sekwoi, czy są, jak czytam w książce, filarami trzymającymi niebo (choćby tylko w Kalifornii). Widzę raczej sople nieba skapującego na ziemię. Ambrozja, która leje się gdzieś z górnych regionów i zastyga w swoim, nie tym, co nam znany, czasie. Najwspanialsze: zapach, potem: kolor, dotyk, ciepło kory. Substancja wielkiej miary. Dyktat skali. Bakcyle przestrzeni w dużym stężeniu. Z jednej strony po horyzont miękkie grzbiety pokryte szorstką sierścią wyschłej trawy, z drugiej za krawężnikiem tej samej szosy irygacyjne kanały i po horyzont geometryczne cytrusowe gaje bujne pośród otaczającej je rozległej pustyni. Przestrzeń. Dojrzała – rozsiewa ziarna gotowe do kiełkowania, które wdychamy z powietrzem. (fragment książki)
