Wojna Stalina to koncepcja wg której Stalin był pragmatykiem władzy, który do osiągnięcia swoich celów musiał się posłużyć wszystkimi dostępnymi środkami militarnymi, wojną psychologiczną, jak i konwencjonalną i wyrafinowaną dyplomacją, czy też rewolucyjną propagandą. Wykorzystując Hitlera i Japonię pragnął zwalczyć Anglo-Amerykański kapitalizm. Stalin był w tym tak skuteczny, że ani Churchill ani Roosevelt nie zorientowali się w jego grze i nie zdawali sobie do końca wojny sprawy, że to nie Hitler, a Stalin jest głównym zagrożeniem.
