Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλυ

Μόλις τέλειωνε το χειρόγραφό του, ο Λώρενς άφηνε στον εκδότη ή στους συνεργάτες του τη φροντίδα να « κόψουν» ό,τι δεν άντεχε το δημόσιο αίσθημα. Δεν μπορεί να είναι κανείς ο πρώτος μυθιστοριογράφος της χώρας του και να αγνοεί ότι υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης της ανθρώπινης βλακείας. Αλλά η ασθενική του κράση και ο σωματικός πόνος, η έμμονη ιδέα του θανάτου, έμελλαν να σφυρηλατήσουν τη βούλησή του να τελειώσει οπωσδήποτε το γράψιμο του βιβλίου του και να το δημοσιεύσει πριν από το θάνατό του. Ίσως ακριβώς αυτό το βιβλίο, " Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλυ", να μη δημιούργησε πουθενά περισσότερη σύγχυση απ' όσο στη Γαλλία, επειδή το κύριο θέμα του είναι ο ερωτισμός. Στη Γαλλία, ο ερωτισμός αντιμάχεται άλλα πάθη, κυρίως τη ματαιοδοξία (εξ ου και ο διάχυτος σαδισμός των Επικίνδυνων σχέσεων). Ο τρόπος με τον οποίο δαμάζει τον αισθησιασμό του ένας ήρωας του Νερσιά, ο τρόπος με τον οποίο επιβάλλει ο Βαλμόν τον δικό του αισθησιασμό στις ερωτικές του συντρόφους, προκαλούν απέχθεια στον Λώρενς. Για εκείνον, μόνο η εξημμένη συναίσθηση του αισθησιασμού μπορεί να καταπολεμήσει την ανθρώπινη μοναξιά. Ξενίζει το ότι ο Ρεστίφ αφηγείται στο μυθιστόρημά του με περισσή τέχνη και ηδυπάθεια το βιασμό της μαντάμ Παραγκόν, ενώ καταντάει ανόητος στα παράνομα πορνογραφικά έργα του. Η εξήγηση αυτής της αντιφατικότητας οφείλεται στο ότι, για τον Ρεστίφ, όπως για όλους τους συγγραφείς δευτέρας κατηγορίας, το ερωτικό βιβλίο αποτελεί ένα μέσο στο οποίο ο αισθησιασμός είναι αυτοσκοπός. Τα μέσα αυτά αλλάζουν κατά συγγραφέα, αλλά οι αιώνες τούς περιορίζουν όλους σε ένα στενό λογοτεχνικό ρεύμα. [...] (Από τον πρόλογο του Andre Malraux)