To uczucie ALBO O’Powieść Postwigilijna Bogusza Hermaniuka to jedna z najbardziej ambitnych i bezkompromisowych propozycji polskiej prozy ostatnich lat. Autor proponuje czytelnikowi powieść totalną – erudycyjną, intertekstualną, autoironiczną – która świadomie wymyka się współczesnym konwencjom narracyjnym i stawia wysokie wymagania odbiorcy. Już otwierające książkę motto – przywołujące Borgesa, Eco, Gide’a i Tokarczuk – zapowiada świat, w którym tekst staje się grą z tradycją, a język nieustannie komentuje sam siebie. Narrator, który od pierwszych stron ogłasza „ śmierć autora”, prowadzi czytelnika przez labirynt dygresji, przypisów, pastiszów, dialogów z Redakcją i Cenzorem, metatekstowych komentarzy i ironicznych autodemaskacji. Z pozornie banalnej sceny porządkowania starej komody wyłania się kalejdoskopowa opowieść o pamięci, tożsamości i niemożliwości dotarcia do „ czystego” sensu. Hermaniuk operuje językiem bujnym, rytmicznym, barokowym – chwilami groteskowym, chwilami melancholijnym – prowadząc narrację na granicy filozoficznej refleksji i literackiej farsy. Jego proza przywodzi na myśl Gombrowiczowską autoironię, Proustowską monumentalność pamięci, postmodernistyczne labirynty Borgesa czy Eco. Intertekstualność nie służy tu popisowi erudycji, lecz staje się narzędziem krytycznego namysłu nad pamięcią, tożsamością i samą możliwością opowiadania. To literatura, która nie opowiada historii w tradycyjnym sensie, lecz oferuje intensywne doświadczenie myślenia, języka i kultury. To uczucie albo O’Powieść Postwigilijna to książka dla czytelników literatury wysokiej, którzy nie boją się zagubić w tekście, wracać do zdań, odkrywać kolejne warstwy znaczeń. To książka wymagająca, niekiedy męcząca, lecz konsekwentnie fascynująca — manifest przeciwko literackim uproszczeniom i pochwała nadmiaru jako strategii twórczej.
Archivo de LibrosPágina principalCrear una cuentaIniciar sesión