Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Autor dociera do zapomnianej, ekspresyjnej muzyki i grających ją wiejskich muzykantów. To ciekawie napisana, pełna anegdot opowieść o ostatniej generacji tych muzyków, ich obyczajach, emocjach, tajemnicach. Wiedza, jakiej dostarcza – tyleż adeptowi etnografii, co miłośnikowi muzyki – jest unikatowa, tego „ nie uczą w szkole”, a tym bardziej w mediach, pełnych wyświechtanych stereotypów. Największą część książki stanowią jednak zdjęcia, kreślone malarskim talentem autora, w których odbija się pełne paradoksów, dzisiejsze życie pozagrobowe muzyki tradycyjnej: bieda, starość i opuszczenie miesza się tu z uznaniem i dumą, a trzeźwe, praktyczne chłopskie spojrzenie z zabobonami, aberracjami i uczuciowością. Antoni Beksiak 2012
