Andrzej Augustyński z publicystycznym zacięciem opisuje dramatyczne położenie dziecka we współczesnym świecie i totalne zagubienie dorosłych, którzy patrzą na rzekę popkultury porywającą ich pociechy, płacząc na brzegu. Autor nie chce nas straszyć, pozostawiając w poczuciu bezsilności, ale podaje osobiście wymyślone i zweryfikowane przepisy na wychowanie dziecka. Zaraża wychowawczym optymizmem, wskazując ścieżkę między honorem i upokorzeniem, różnicę pomiędzy wędrowcem i włóczęgą. Wzywa do zagospodarowania współczesnego podwórka i uczynienia z niego socjoterapeutycznej przestrzeni, w której dziecko nie będzie wrogiem społecznym, lecz przyszłym obywatelem, który dojrzewa dzięki relacji z rówieśnikami i dzięki dorosłym.
