Pochlebstwo, sykofancja, płaszczenie się – wiele nazw, ale wszystkie można spiąć dobrze znanym i swojskim słowem: lizusostwo. Któż z nas nie spotkał kiedyś szkolnego lizusa – pupilka nauczycieli, korporacyjnego pochlebcy sprawnie wspinającego się po szczeblach awansu lub polityka gładko wpełzającego w łaski przywódcy politycznej partii? Choć pochlebstwo jest dobrze znane już od starożytności – pisali o nim Konfucjusz, Ezop, Teofrast, a potem Szekspir czy Dickens – nie doczekało się dotąd bardziej systematycznego opracowania. Podjął się tego dopiero współczesny badacz Alphons Silbermann w prezentowanym eseju. Sztuka płaszczenia się to opowieść o strukturze relacji społecznych, w których klasyczne lizusostwo bądź pochlebstwo są jednymi z wielu strategii zachowań. Obok wskazania źródeł, form i mechanizmów płaszczenia się książka stawia bardzo ważne pytanie: czy nasze współczesne formy życia pozwalają staremu wynalazkowi lizusostwa jedynie trwać, czy może raczej – imponująco rozkwitać?
