Ze wstępu: Istnienie w Chinach jedwabiu już przed 3 tysiącami lat potwierdzają wykopaliska archeologiczne - napisy na wróżebnych kościach pochodzące z okresu dynastii Shang (1766-1122 p. n. e.). Na początku II wieku p. n. e. chińskie jedwabie były już znane w Japonii, potem trafiły także na terytoria współczesnej Birmy i Indii, a od połowy I wieku p. n. e. zapoznali się z nimi Rzymianie. W tym bowiem czasie uformowała się słynna droga karawanowa prowadząca z ówczesnej stolicy Chin - Changanu przez miasta-oazy pustynnych obszarów Azji Środkowej (obecny Xinjang w Chinach),cesarstwo Kuszanów (terytoria należące dziś do Afganistanu i do postsowieckich republik środkowoazjatyckich),państwo Partów (obecny Iran) i dalej przez wschodnie prowincje Cesarstwa Rzymskiego (Irak, Syria) do portów śródziemnomorskich. Droga ta, wraz z jej licznymi odnogami, znana jest w literaturze światowej pod nazwą Jedwabnego Szlaku. Równocześnie opanowane były szlaki morskie, którymi jedwab z południowo-zachodnich Chin (obecna prowincja Sichuan) był wywożony do Indii, a następnie do państw nad Zatoką Perską i w basenie Morza Śródziemnego.
