Świat nie ma sensu. Sens ma sztuka. O powojennej poezji Kazimierza Wierzyńskiego

WSTĘP ROZDZIAŁ PIERWSZY: SZTUKA MOBILIZACJI Sztuka mi nie wystarcza Co ja wiozę przeciwko wojnie w pośpiechu? Romantyzm jest zrośnięty z Polską Natus est Conradus ROZDZIAŁ DRUGI: SZTUKA NOSTALGII Bo tak się za nas modlili poeci Szukanie imienia swego A co jest ojczyzną? A gwiazdą pielgrzymstwa jest wiara niebieska, a iglicą magnesową, jest miłość ojczyzny Twarda jest ta mowa i któż jej słuchać może? Poetyka nadziei Poetyka rozpaczy Nocna miłość ojczyzny Poeta odrzucony w kraju Wiersze jasne -- wiersze ciemne (Wierzyński-Różewicz: próba rekonstrukcji dialogu) Młodzi poeci krajowi Realne widma Różewicza Ciche i ciemne wiersze Różewicza Spadkobiercy liry Staffa Ojczyzna myśli Głosy na Quai dAnjou ROZDZIAŁ TRZECI: SZTUKA ZADOMOWIENIA Na amerykańskiej ziemi Strategie emigrantów Emigracyjny rozbitek Dom utracony Dom prowizoryczny Dom odnaleziony Dom odzyskany ROZDZIAŁ CZWARTY: SZTUKA MIŁOWANIA Ballada o żonie Na cztery ręce, na dwa głosy Gdzieś, czyli wszędzie ROZDZIAŁ PIĄTY: SZTUKA DIALOGU Ciemne słowa i prosta składnia (anglosaskie inspiracje w powojennej poezji Kazimierza Wierzyńskiego) Słowo: świat Słowo: człowiek Kim jest ten człowiek, co tak broczy krwią? Słowo: poezja Różanopalca Ofelia ROZDZIAŁ SZÓSTY: SZTUKA POETYCKA Poeta szczęśliwy Poeta faber Poeta zaklęty Poeta alchemik ROZDZIAŁ SIÓDMY: SZTUKA PODRÓŻOWANIA Amerykańskie impresje Paryż mgieł Podróż włoska Italienische Reise ROZDZIAŁ ÓSMY: SZTUKA UMIERANIA Ćwiczę się w śmierci Maniak jasności Ja, wędrujący sen Śnie, który uczysz umierać człowieka Jama grobu ZAKOŃCZENIE BIBLIOGRAFIA INDEKS NAZWISK