Modlitwa spod znaku Ryb

„ Modlitwa spod znaku Ryb – utwór otwierający tomik – wytycza już dwa główne konteksty interpretacyjne: trop biograficzny (tu choćby poprzez tytułowe wskazanie na zodiak) i trop tradycji literackiej. Między tym, co osobiste, a tym, co pozwala jednostkowe/własne życie ująć w szerszej perspektywie; między tym, co kruche, a tym, co trwałe; między monologiem wewnętrznym – intymną wypowiedzią podmiotu – a dialogiem (z przeszłością, ze zmarłymi, z tradycją poprzez liczne odniesienia intertekstualne) rozpina się poetycki dyskurs. Bohaterami Modlitw rodzinnych stają się przodkowie, którzy gdzieś „ w poczekalni do nieba” śnią swój sen wieczny (…) Zmarli, wyjęci z rodzinnego mitu – jak w obrzędzie dziadów – przychodzą, by coś powiedzieć, dać wskazówkę. Dzieje rodziny pisane „ z okruchów i okruszków” przekładają się na metaforę życia. W kruchym, ulotnym, bliskim, szarym, zwykłym, delikatnym, w prostym geście kryje się podproże wieczności, rozsiewa się dusza”. Joanna Wawryk, wstęp do tomiku „ W ostatnim cyklu zbiorku poetyckiego Agnieszki Ginko znajduje się sześć utworów psalmicznych nad wyraz osobistych, szczerych, refleksyjnych. (...) Poetka pyta o kondycję współczesnego człowieka, o jego postawę życiową i moralne wybory, o jego empatyczny stosunek do tragedii, nastawienia do bliźnich, podejścia w wymiarze duchowym do egzystencjalnego trudu (...) Warto zatem sięgnąć po najnowszy zbiór liryków Agnieszki Ginko, nie tylko z uwagi na rzetelny warsztat, doskonałe operowanie językiem i konfigurację poetyckich pejzaży, ale zwłaszcza dlatego, że oferuje niezapomnianą literacką ucztę i subtelną filozoficzno-mistyczną podróż w głąb siebie.” Robert Rudiak