Ciała zdruzgotane, ciała oporne. Afektywne lektury XX wieku

Ciała zdruzgotane, ciała oporne są pracą o kapitalnym znaczeniu dla współczesnych badań humanistycznych w Polsce, pracą jednoznacznie wpisującą się w „ zwrot afektywny”, który dokonał się w humanistyce światowej już jakiś czas temu, ale też ujmującą zagadnienie afektów na swój własny, oryginalny sposób. Chodzi nie tylko o krytyczną refleksję wobec różnych nurtów myślenia o afektach, ale też lekturową egzemplifikację powiązaną ściśle z historią. Jest to praca, która po raz pierwszy na gruncie krajowym podejmuje tę problematykę na taką skalę i zarazem praca, która w oparciu o wypracowane przez silnie zróżnicowany zespół badawczy podstawy teoretyczne proponuje szereg nowatorskich lektur różnorodnych tekstów, które pozostawiły swój trwały ślad w kulturze XX wieku. Przedmiotem rozpraw składających się na ten tom jest estetyka afektywna, która traktuje dzieła nie jako obiekty odizolowane, ale raczej kładzie nacisk na ich charakter intertekstualny, czy nawet „ pan-inter-tekstualny”, jak powiada we Wstępie Marek Zaleski, na ich uwikłanie w rozległym gąszczu różnorodnych zakamarków kultury. Podstawową zasadą czytania w każdym tekście jest to, że reakcja afektywna zostaje wysunięta na pierwszy plan i staje się ważniejsza od znaczenia komunikatu. Takie podejście, opierające się na hermeneutyce afektywnej, przybliża odpowiedź na pytanie o zasadniczym dla całego projektu znaczeniu: jak działa dzieło sztuki? Czytanie afektywne sprawia, że dzieło sztuki staje się wydarzeniem, które zwykle wstrząsa tradycyjnym systemem wiedzy, opartymi na nim przyzwyczajeniami i schematami. Redaktorzy i autorzy tomu słusznie podkreślają polityczny kontekst tej książki - cielesność i opresję ciała opanowanego przez reżymy znaków w społeczeństwie totalitarnym i demokratycznym. z recenzji wydawniczej Adama Dziadka